.
.
تو را خط زدم
پرونده زندگي ام خالي شد
برگي نماند..
که فقط من باشم و من !
غمي نيست
زندگي را از سر ميگيرم
فصل اول
دلم بي تو
.
.
.
ترديد ندارم که اگر عشق نباشد
در اين که نفس هم بکشد هست مردد
ای عشق تو شيرينی و تلخی تو چه هستی؟
ای "خاطره ی عمر" که هم خوبی و هم بد!
دلبستگيت در دل من ريشه دوانيد
نفرين به جدايی که بر اين عشق تبر زد
تا دفن کنم خاطره ها را شده ام دفن
گيرم که بميرم پس از اين مرحله شايد-
-مردند همه خاطره ها باز جدايی
يک لاله شود از دل خاکم بکشد قد
گاه گاهي مي نگارم بيتي از ديوان عشق
بي گمان الهام گشته بر من از سلطان عشق
مي نويسم آنچه را در دل نهاده كردگار
يابد آرامش پس از آن اين وجود بيقرار
مي روم با شعر من تا قله هاي آرزو
مي شوم با شعر گاهي با حقايق رو برو
شعر مي گويد همي اسرار ناپيداي دل
بي گمان آن مي نشيند بر دل جوياي دل
عاشق شعر اميران ادب هستم چنان
هر زمان خوانم زشوقم پَر كشد روح و روان
تاچــــــند در اين غمــــــــکده اندوه ديگر مي کني
تا چند با صد درد و غم اين خاک بر سر مي کني
تا چند مي پوشي به تن اين دلق خــودخواهي صنم
تا چند جاي عشق من صد غــــــــير ياور مي کني
درس و کتاب عشق را در پيشـــــــــت آوردم ولي
از اين کتاب هجر و غم بـس درس از َبر مي کني
هر دم گريــزاني و من اندر پـــــــــي ات آواره اي
با اين شکنـــــــج جان من هر روز را سر مي کني
گفتم سخنـــها با تو اي عاشــــــــق کش بي درد من
زخمي به جانم دادي و اين ديـــــــده را تر مي کني
جانم چو خاک و خار و خس در زير پاداري و لي
گفتار و جان ديگران چون سيم و چون زر ميكـــني
يک حرف دارم با تو من اي شــــــاهد غمّــــاز دل
اميـــّــــد رفت و هجر او اينــــــگونه باور مي کني
