به خواسته ی یه دوست عزیز از دوری نوشتم........وقتی بارونی چشمام تو کجایی؟
بهش نگفتم نرو وقتی که بارشو بست
وقتی که با رفتنش قلب سیامو شکست
بهش نگفتم که من فرصت تازه می خوام
بهش نگفتم بمون عشقو بخون از نگام
وقتی که پرسید ازم دوسش دارم هنوزم
حتی نگاش نکردم از این دارم می سوزم
اون حالا رفته و من حرفهایی که نگفتم
می سوزم و میخوام که به دست و پاش بیفتم
بهش نگفتم عزیز تقصیر من بود آره
منو ببخش همه چی درست می شه دوباره
درست می شه ما دوتا محتاج عشق و وقتیم
اگه بری من و دل همیشه تیره بختیم
گفتم برو عزیزم ببر. من نمی بازم
دوریت اگرچه سخته اما باهاش می سازم
نگفتمش که بی تو بودن من محاله
دنیای من با توئه که روشن و زلاله
من به خیالم که اون میره و من می تونم
بدون اون بخندم بدون اون بمونم
بهش نگفتم این راه بلند و پر عذابه
اینو بهش نگفتم از این دلم کبابه
بهش نگفتم که دل برای اون می گیره
یا که نفس تو سینه به عشق اون می میره
حتی بهش نگفتم یک سخن از عشق پاک
گفتم شاید بدونه قلب منم خورده چاک
گفتم برو عزیزم خدا همیشه همرات
به یاد من می مونه تمام خستگی هات
بهش نگفتم و بعد اون رفت و تنها موندم
دل قشنگ اونو با این سکوت شکوندم
حالا که رفته تنهام مثل درخت کوچه
بدون اون زندگیم سیاه و سرد و پوچه
