چو ميخواهی که در کُويت بمانم
چو مَرجان در کَف دريا بمانم
به جانت، گشته ام رسوای عالم
چرا هر دم زنی آتش بجانم
پریشان میکنی این یار دیرین
که با درد غمت تا کی بسازم
چو می بینی که من سویت رَوانم
به این آسودگی از دَر مرانم
وگر خواهی که مارا جا گذاری
دگر آتش مَزن بر خان ومانم